Tam 1 ay olmuş sosyal hesapları kapatalı. “Niye kendini askıya aldın, niye tekrar açıyorsun?” diye soracak olursanız, kısaca açıklayayım. Bu olayı, sosyal ağlarda çok vakit geçirdiğimi düşünerek gerçekleştirdim aslında. Bu vakitleri kendime, kişisel gelişimime, ailem ve yakın çevreme ayırabilir miyim diye merak ettim.

Facebook’u eskisi gibi zaten kullanmıyordum. Sadece bazı sayfaları yönetmem gerektiği için Facebook’a girip çıkmam gerekiyordu. Ve tabii ki normalde canım sıkılsa Facebook’u açmak en kolayıydı. Twitter ve özellikle Instagram için durum farklıydı — sabah uyanır uyanmaz, gece yatmadan, metroda, otobüste, sıra beklerken her elim boş kaldığında telefonu açıp scroll, scroll, scroll… Saatlerin nereye gittiğini fark edemiyordum.

“Eee, onca zaman sosyal medya olmadı da başın göğe mi erdi?” diyebilirsiniz. O zaman diliminde neler oldu, kısaca anlatayım:

• Dumlupınar’da Bilgisayar Mühendisliği için yeni bir döneme başladım — derslere daha hazırlıklı girdim.
• İstanbul Üniversitesi’nde, İkinci Üniversite Programı ile İşletme Bölümü’ne başladım.
• YouTube için yeni video formatları üzerine çalıştım; biriken çekimleri kurgulayıp yayınladım.
• Daha çok kitap okudum; okuma listesinde aylardır bekleyenler eridi.
• Ailem ve yakın arkadaşlarımla daha çok vakit geçirdim; aramızdaki muhabbet, anlık story trafiğinden ibaret değildi.
• Gün içinde sürekli telefona uzanma refleksim kayboldu. Boşlukların doluluğunu sosyal medya değil, defter, kalem, sohbet ve yürüyüş doldurdu.

Hep dünyaya çalışırsanız dünyalık olursunuz; bazı önemli değerleri unutursunuz. Bu, sizi belki dünyanın en mutlu insanı yapabilir, ama benim inancıma göre sanki hiç ölmeyecekmiş gibi davranmak doğru bir yaklaşım değil.

Hiç ölmeyeceğini zanneden biri gibi çalış; yarın ölecek biri gibi de tedbirli ol.

— Câmiu’s-Sagîr, II/12 (Hadis No: 1201)

Dini yönden yaptıklarımdan bahsetmek pek içime sinmiyor — ama göz önünde yaşanması gerektiğini de düşünüyorum. “Ne kadar gereksiz şey varsa tüm insanlığın gözüne soka soka yaşarken, güzel olanları neden anlatmaktan çekinelim?” sorusu kafamda hep dönüyor.

Gelelim sonuca. Düşünürken aklımda dönenler:

• Okuldan mezuniyet — ne kadar/ne zaman olacağını bilmesem de düşündüm.
• Askerlik — mezuniyete bağlı olsa bile düşündüm.
• İlk defa iş seçeneklerini ciddi olarak düşündüm. Önümdeki yolu somut adımlarla görmeye çalıştım.

Benim “valla” dememi bilenler bilir. Normalde yalan söylemem ama “valla” diyorsam kesin doğrudur. Valla, Allah’a bugüne kadar çok güvendim — beni yarı yolda bıraktığını hiç hatırlamıyorum. Bu süreçte de aynı şekilde oldu.

Ben Burak Bayram. Yeri geldiğinde gülmesini ve eğlenmesini bilen, yeri geldiğinde sessizliği benlik belleyen, gerektiğinde sözünü esirgemeyen ama Allah’ın verdiği o güzel kalpleri kırmaya cesaret edemeyen, herkesi seven ve sevilmeyi de seven bir insanım.

Kısa ve öz bir yazı olmadı. Sonuna kadar okuduysan, seviyorum seni.

Notlar

Yazının orijinalinde Facebook / Twitter / Instagram hesaplarını silmek isteyenler için ayrı rehberlere link verilmişti. O rehberleri zamanla bu siteye taşıdığımda buraya bağlanacaklar.